Egernia stokesii to duży, masywny scynk z rodziny Scincidae, pochodzący z suchych i półsuchych rejonów Australii Zachodniej oraz Południowej. Jest jednym z najbardziej charakterystycznych przedstawicieli rodzaju Egernia, znanym z krępej sylwetki, twardych, kolczastych łusek oraz wyjątkowo rozwiniętych zachowań społecznych. Gatunek ten od lat uchodzi za jeden z najlepiej nadających się do długoterminowej hodowli dużych scynków.

Ciało E. stokesii jest bardzo masywne, z szeroką głową, silnymi kończynami i krótkim, grubym ogonem. Łuski są duże, silnie karbowane i często zakończone ostrymi krawędziami, co nadaje zwierzęciu „pancerzowy” wygląd. Ubarwienie jest zwykle oliwkowobrązowe, szare lub piaskowe, często z jaśniejszymi i ciemniejszymi plamami, zapewniającymi doskonały kamuflaż wśród skał i martwego drewna.

Dorosłe osobniki osiągają zazwyczaj 35–45 cm długości całkowitej, przy czym są bardzo ciężkie i muskularne. Gatunek jest długowieczny — w hodowli może dożywać 20–30 lat. Ogon pełni funkcję magazynu tłuszczu i może ulec autotomii, jednak jego utrata jest dla zwierzęcia poważnym stresem. Egernia stokesii prowadzi głównie dzienny tryb życia, z wyraźną aktywnością w godzinach porannych i popołudniowych.

Samice są żyworodne — rodzą od 1 do 5 w pełni ukształtowanych młodych. Rozród nie wymaga skomplikowanych zabiegów, o ile zapewniony jest naturalny cykl temperatur.

Zasięg występowania

Egernia stokesii występuje w zachodniej i południowej Australii, gdzie zasiedla:

  • półpustynie i suche stepy,

  • skaliste wzgórza i rumowiska,

  • zarośla typu shrubland,

  • okolice martwych pni i szczelin skalnych.

Gatunek silnie związany jest z kryjówkami — szczelinami skalnymi, pniami drzew (np. akacji gidgee) i stertami kamieni, do których wykazuje dużą wierność terytorialną.

stokesii_range-1024x683 Egernia stokesii

Terrarium

Wielkość terrarium

Ze względu na naziemny tryb życia kluczowa jest powierzchnia dna, a nie wysokość zbiornika.
Minimalne terrarium dla pary: 100 × 50 × 50 cm

Im większa powierzchnia i więcej kryjówek, tym stabilniejsze zachowania społeczne. Scynki będą większość czasu odpoczywać „zbite” w jedną kupe.

Podłoże

          • Najlepsze jest suche, naturalne podłoże:
            – piasek pustynny,
            – mieszanka piasku z gliną,
            – miejscami żwir drobny.

          • Minimalna grubość warstwy: 8-12 cm, umożliwiająca kopanie nor

          • Wskazane są miejsca z lekko ubitym podłożem, imitujące naturalne kryjówki

          • Najlepiej zapewnić im dodatkowo wilgotną kryjówkę 

Temperatura

Okres letni (aktywny)

          • Dzień:
            – strefa chłodniejsza: 24–28°C
            – strefa ciepła: 32–36°C
            – punkt wygrzewania: 38–45°C

Noc: 18–22°C

 

Okres zimowy (zimowanie)

          • Temperatura: 10–16°C

          • Brak punktów grzewczych

          • Oświetlenie ograniczone lub całkowicie wyłączone

Zimowanie jest zalecane, zwłaszcza przy planach rozrodu.

Oświetlenie i UVB

Mimo nocnego trybu życia zaleca się delikatne oświetlenie:

          • UVB 10–12% (opcjonalne, ale korzystne),

          • fotoperiod: 10–12 godzin światła, zimą 6-8 godzin

Zapewnić liczne strefy cienia i możliwość całkowitego ukrycia się.

Wilgotność

          • dzień: 60–75%,

          • noc: 75–90%.

Codzienne, umiarkowane zraszanie (szczególnie wieczorem) jest kluczowe. Należy jednocześnie zapewnić dobrą wentylację.

Wystrój i wyposażenie

          • Grube patyki i gałązki,

          • Uboga roślinność (żywa lub sztuczna),

          • pionowe i ukośne elementy umożliwiające wspinaczkę,

          • kryjówki w niższych partiach terrarium,

          • niewielkie, płytkie naczynie z wodą (opcjonalne).

Żywienie

Podawanie wody:

Można umieścić miskę z wodą, codziennie wymienianą, ale gekony rzadko z niej korzystają. Lepszą opcją jest delikatne spryskiwanie terrarium 1–2 razy w tygodniu, co zapewnia odpowiednią wilgotność i stymuluje naturalne zachowania.

Podstawowe karmówki:

          • świerszcze (Gryllidae)
          • mała szarańcza
          • larwy mola woskowego
          • larwy drewnojada

Inne odpowiednie owady:

          • karaczany (np. Dubia, turecki)

          • mniejsze świerszcze domowe

Czego nie podawać:

          • nie jedzą papek ani gotowych mieszanek,

          • unikać ciężkostrawnych larw mącznika dla młodych,

          • najlepiej karmę podawać wielkością dopasowaną do gekona (nie większa niż odległość między oczami).

Gatunek dobrze reaguje na różnorodne, żywe owady, a ich podawanie w umiarkowanej ilości 2–3 razy w tygodniu zapewnia zdrowie i aktywność zwierząt.

Tags: